Overweging met een oproep

Ik lag thuis ziek op de bank. Griep heeft me klein gekregen. Ik ben er niet goed in en kan me haast niet inhou­den te gaan werken. Rust is aan mij niet besteed, op de werkvloer wil ik zijn.

Rustig loop ik nu door de Sint-Jan, het lijkt wel een ijskel­der, maar... mooi is het hier! Het licht door de prach­tige ramen raken muur en aarde aan. Stil word ik ervan. Het over­komt me telkens weer, ik word overvallen door de oogverblin­dende schoon­heid van deze prach­tige kerk.

Mijmerend, wan­de­lend, denk ik dan aan het ontstaan hier­van. Meer­der gene­ra­ties hebben er aan gewerkt. Wat een knappe geesten, hebben deze mensen bewogen, zo iets moois te bouwen. Voor God is het beste nog niet goed genoeg, zo moeten zij wel gedacht hebben. Stil en sterk medi­ta­tief... dat ervaar nu ik daar, met mijn zieke lichaam, wandel. Het is goed zo. Ik wandel wat heen en weer en kijk en ervaar Gods grote kracht, die laat voelen zijn bestaan.

Komt u ons helpen?

Het Apos­to­laat werkt heel goed en de mensen weten ons te vin­den. Wij... Leonardus, Tanja, Diederik en ik, Johannes, kunnen wel wat hulp gebruiken; de nood is hoog. We hebben nog wat goede mensen nodig om ons werk nog wat beter te kunnen doen. Wat zijn we toch voor mensen, dat vragen wij ons­zelf ook nog wel eens af. In ieder geval, moeten we oog hebben om het leed en verdriet, van andere mensen aan te voelen. Niet zo maar een praatje, maar bedacht­zaam over­denken waarom je iets is opgevallen aan deze mensen en ver­vol­gens... heel voorzich­tig aanspreken om te ver­tellen wie je bent en waarom je hier rond wandelt. De mensen uit­no­di­gen om hun hart te luchten.

Heel vaak ont­staat er dan een prach­tige dialoog met deze mensen en maken we ze bewust, van de grote kracht van Onze Lieve Heer. Samen met die mensen bid­den en praten, om zo door elkaar heen, God te herkennen. Hij heeft ons lief en zijn liefde geneest, hoe dan ook. We moeten ver­tellen, dat God altijd bij ons is en ons ten alle tijde zal helpen. Wij, als Apos­to­laat, mogen Zijn doorgeefluik zijn. Een hele eer, dat zijn we ons terdege bewust. Wij voelen ons bevoor­recht dit prach­tige werk te mogen doen. Wij broe­ders en zuster door God verbon­den in het Apos­to­laat van Troost.

Kom vrij­blij­vend kennis maken

Mocht U belang­stel­ling hebben om eens kennis met ons te maken, schroom dan niet en neem dan contact met ons op. Weet wel dat er kennis van zaken nodig is. Weten hoe het men­se­lijk lichaam in elkaar zit, maar vooral hoe de men­se­lijke geest soms kan rea­geren en dat je heel voorzich­tig met deze kennis om moet gaan. Het gaat nooit over jezelf! Maar om de mens die hulp nodig heeft. Deze mens de weg mogen wijzen, naar de enige echte gene­zing. Alleen Hem die wij God noemen, kan deze mensen de kracht geven en ze de weg wijzen, om de draad van het leven weer op te kunnen nemen. Wij mogen hen daarbij helpen.

Laat het maar eens bezinken; wij en onze verdrie­tige mede­mens, wachten op U! Intussen gaan wij door met ons mooie werk. Harte­lijke groet en na­tuur­lijk Gods Rijke Zegen.

br. Johannes