Stilstaan bij het leven
Terwijl ik dit schrijf, zijn de scholen dicht en zijn veel gezinnen of groepjes jongeren met vakantie. Mijn vakantie heb ik al gehad: een bezoek aan mijn broer met zijn gezin, ruim negen uur vliegen van hier. Mijn gedachten gaan naar hen uit, maar ook naar ‘mijn’ klooster waar ik vorige maand geweest ben.
Eerder heb ik geschreven over de stilte in een klooster en wat dat met je doet. Gelukkig zijn er meerdere plekken waar het stil kan zijn, bijvoorbeeld in de natuur waar je door de stilte heen de vogels hoort zingen en je hart hoort ‘spreken’. We zeggen zo vaak dat we ons hart moeten volgen. Geldt dat ook in onze vakantie waar rust vaak gerelateerd is aan enige stilte?
Voor ouderen die niet meer met vakantie kunnen, betekent een vakantieperiode ook vaak rust en stilte, omdat zij dan geen bezoek van kinderen of kleinkinderen krijgen of dat de buren weg zijn die elders vakantie houden. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. Jongeren daarentegen zoeken vertier en vinden stilte bedreigend en saai. Toch komt het voor dat jonge mensen de stilte opzoeken omdat zij niet gelukkig zijn. Er zijn bijvoorbeeld jongeren die zich buitengesloten voelen en niet in staat zijn vrienden te maken. Tegenslagen in studie of werkzaamheden kunnen hen zodanig beïnvloeden dat zij zich afzonderen. Vaak gebeurtenissen van een moment, maar niet minder belangrijk.
Zo ontmoette ik een aantal weken geleden een jonge vrouw die huilend in de iconenkapel zat. Zij zat met haar handen voor haar gezicht tegenover prachtige iconen waarop Jezus is afgebeeld. Juist daar, tegenover Hem uitte zij haar verdriet. Ik vroeg haar te mogen storen en waarom zij zo verdrietig was. Zij was ten einderaad en wist niet meer hoe het verder moest. Wanneer je geen uitkomst meer ziet, valt je leven in duigen, althans zo voelt het. Zij probeerde haar verdriet onder woorden te brengen, maar was daarin erg voorzichtig omdat zij het vertrouwen in de mens was kwijtgeraakt. Tijdens mijn aanwezigheid kalmeerde de vrouw en kon daardoor beter uit haar woorden komen. Trieste gebeurtenissen hadden haar leven beïnvloed. “Heeft u iemand die u kan helpen?”, vroeg ik haar.
Zij vertelde me dat zij een psychotherapeut had waarmee zij haar problemen kon bespreken. Dat stelde mij gerust. Haar verdriet kon ik niet wegpraten, maar wel aandacht geven.
Tegenslagen of verdriet kunnen je gedachten zo vernauwen dat er geen ruimte meer is voor de wereld om je heen. Ook je eigen zegeningen in het leven zie je dan niet meer. Op mijn vraag of zij die in haar leven gekend heeft, kon zij gelukkig beamen. In dat antwoord herinnerde zij even de positieve momenten van haar leven. Maar wanneer tegenslagen en verdriet je leven lang achtervolgen, dan komt er een moment dat vreugde uit je leven verdwijnt. Zo werd deze vrouw gedwongen stil te staan bij haar eigen leven met de vraag: Hoe nu verder?? Om uit zo’n impassen te komen, moet je in gesprek gaan. Iemand opzoeken die luistert en je vertrouwen geeft. Zoals deze vrouw terecht kwam bij een psychotherapeut om haar verdriet en teleurstellingen te verwerken. In de beeldende aanwezigheid van Christus hebben wij gebeden om verlichting van haar zorgen, wijsheid en kracht om haar uitzicht te geven op de toekomst.
In één van de Psalmen wordt gevraagd: “Waar komt mijn hulp vandaan?” Waarop geantwoord wordt: “Mijn hulp komt van de Heer”. (Ps. 121,1-2) Wanneer wij dit antwoord mee kunnen nemen in ons leven vinden wij troost. Ook Christus zegt ons: “Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal Ik jullie rust geven.” (Matt. 11,28 KBS/VBS). Prachtige woorden die ons troosten en hoop geven. Die jonge vrouw was na afloop van ons gesprek niet van haar zorgen af, maar zij stapte even uit haar benauwdheid en zag door haar verdriet heen wat lichtpuntjes. Met een lach op haar gezicht namen wij afscheid. Dit afscheid deed me denken aan het afscheid van mijn broer: een blij afscheid in het volste vertrouwen en hoop, omdat hij zeer ernstig ziek is.
Br. Diederik
