Deftige Dames

Op een rus­tige door­de­weekse dag in het voor­jaar wandelde ik door de Sint-Jan. Ik nam de tijd om eens goed rond te kijken en te genieten, van onze zo mooie kerk. Er waren niet zo veel bezoekers. Er wandel­den wat dames, in groepjes ver­deeld en keurig gekleed. Meer voor een def­tig dagje uit dan voor een dagje kerk. Zo leek het althans. Enkelen liepen gearmd. Het zag er verbon­den uit maar ook liefde­vol. Echte vrien­din­nen.

Twee dames vielen me bij­zon­der op. Gearmd onder­steunde de ene de ander die gebukt ging onder een zware last. Dat zag en voelde ik. Op enige afstand voelde ik me betrokken bij de twee vrouwen. Enige tijd later namen ze plaats in de voorste bank van het mid­den­schip. Ze hiel­den elkaars han­den vast, de vermoeide vrouw brak in tranen uit. De andere vrouw troostte haar. Na enige tijd, ben ik naar hen toe gestapt om te helpen.

We maakten kennis en ik ver­telde over het Apos­to­laat. De vrouw ver­telde dat haar echt­ge­noot vier dagen gele­den, na een kort ziek­bed was overle­den. Zij ver­telde over dat afscheid en hun verdriet. Ik moe­digde haar aan dat verdriet niet weg te stoppen. Tranen maken de weg naar het hart open! Ik ver­telde over leven en dood, om dan te wor­den opgeno­men in het Hemels Paradijs. Over ons geloof in de God, die Zijn Zoon heeft gegeven om ons te red­den, zodat we na onze dood eeuwig mogen leven. Verenigd met al onze dier­ba­ren en na­tuur­lijk met God.

Het verdriet was zo groot dat ik de dames uitno­digde om samen te gaan bid­den in Sacra­ments­ka­pel. Ze ant­woord­den me: “Dan moeten wij ons eerst verzamelen om dat samen met de andere vrouwen te gaan doen”. Toen ie­der­een zat, keerde ik me tot God en begon God te danken voor deze ont­moe­ting. Acht vrouwen, ik mocht erbij zijn. Ik bad voor en vroeg de Goede God de overle­den man met open armen te ont­van­gen in het Hemels Paradijs. Waar hij een voor­spraak mag zijn voor zijn lieve echt­ge­note.

Ver­vol­gens mocht ieder haar intentie bij God neerleggen. De een vroeg om levens­kracht, de ander bad voor een overle­den echt­ge­noot en het verlies van een kind. Ie­der­een heeft te maken met verdriet of afscheid. De dame die het laatste woord kreeg hield even haar adem in, keek me aan en ant­woordde: “Ik wil niets vragen en ook niets krijgen van God. Ik heb zo veel gekregen. Ik mag hier zijn met al mijn vrien­din­nen, dat is een groot geschenk! Daarom wil ik de Heer danken!”

Wat gewel­dig dat we dit met elkaar kon­den doen. Allen gingen open, omarm­den en kusten elkaar en pinkten menig traantje weg, we waren ontroerd en wij dankten God. Getroost en bemoe­digd door deze mooie gebeur­te­nis. De weduwe droogde haar tranen, getroost en gearmd verlieten zij onze mooie Sint-Jan.

br. Johannes