Stil zijn

Als kind moesten wij weleens onze mond hou­den, omdat onze ouders of de leraar op school dat vroegen. Breien en praten gaat zel­den samen. In stilte werd dan verwacht iets te pres­te­ren in een tast­baar re­sul­taat.Bij het ouder wor­den, komen we erachter dat het leven eigen­lijk een zoek­tocht is. Een zoek­tocht naar goede scholing, een goede baan, een goede relatie. Om maar enkele te noemen door de jaren heen. Het moest een goede keuze zijn die bij je paste. Maar, wanneer je ook nog open­staat voor een spi­ri­tu­eel leven waar Jezus Christus centraal staat, komt er een zoek­tocht bij.Een zoek­tocht van een totaal andere orde, die in stilte naar binnen gericht is. 

Een paar weken gele­den zat ik in mijn cel. Niet een ge­van­ge­niscel, maar in één van de gasten­ka­mers van ‘mijn’ klooster. Binnen de traditie wordt zo’n kamer cel genoemd. Als seculier oblaat ben ik verbon­den aan de Abdij Sint -Bene­dic­tus­berg te Mamelis in Zuid-Limburg, waar een commu­ni­teit van Bene­dic­tijnen -monniken woont. Hun dage­lijks leven bestaat uit bid­den en werken: “Ora et Labora”. Dit alles gebeurt in stilte. Door de jaren heen heb ik ervaren hoe be­lang­rijk het is om stil te wor­den. Mijn proces van stil wor­den, gebeurt op het moment dat ik het klooster binnen ga en de deur achter mij dicht doe. Een oase van stilte omarmt mij dan. Ik noem het klooster weleens: mijn ‘woes­tijn’, zoals de woes­tijn­va­ders de woes­tijn opzochten om in die stilte God te zoeken.

Een monnik is een Godzoeker en leeft in stilte, waar gebe­den wordt binnen de Getij­den (momenten van gebed), gewerkt en gestu­deerd wordt (Lectio Divina). Dat is een bewuste keuze om dichter bij God te willen zijn en met Hem te leven. Ook wij zijn vaak zoekende, bewust of onbewust, naar de zin van ons bestaan met de vragen: Wie ben ik eigen­lijk (mijn 'zijn') en waarom zijn we hier op aarde? Maar ook zoekende naar meer, hoger dan het mens-zijn. Er zijn mensen die dat “energie” noemen of geloven dat er wel “iets” is, of het bovenmen­se­lijke “God” noemen. Ikzelf geloof in de Bijbelse God en ben daarom een Godzoeker gewor­den. Dat is voor mij een reden om een aantal keren per jaar de stilte op te zoeken van een klooster. Door die stilte komen mijn gedachten en gevoelens boven­drij­ven. Deze onrust moet ik eerst ver­werken om te komen tot mijn inner­lijke rust.De weg naar mijn diepe ‘zijn’ kent veel hobbels. Maar door de stilte raken die naar de ach­ter­grond, waardoor in mij veel ruimte ont­staat voor gebed, met of zon­der woor­den. Ons diepe inner­lijk spreekt, en zal ons dichter bij God brengen! Ook wanneer we ons alleen voelen of verdrie­tig zijn. Hierin zit onze ver­wach­ting en hoop, want hoop doet leven.

 Nu hoeven wij niet naar een klooster om inner­lijk stil te wor­den. Ieder mens heeft wel eens een moment van stilte. Een wan­de­ling in de natuur geeft vaak al de nodige stilte om stil te wor­den. Maar ook thuis zullen er momenten zijn waar we onze inner­lijke stilte kunnen opzoeken om dichter bij ons­zelf te komen, daardoor dichter bij God. Niemand komt bij ons eigen-ik, onze basis waar per­soon­lijke geheimen bewaard blijven. Vanuit die diepte mogen we dan zeggen: "Gij door­grondt en Gij kent mij" (Psalm 139: 1-12 en 23-24)

Ook in de ka­the­draal zitten dage­lijks mensen die even de straatdrukte ontvluchten om stil te wor­den, of gedreven zijn door verdriet of dank­baar­heid. Vertrouwen hebben, betekent een overgave aan datgene waarin je wilt geloven, zoals psalm 139 laat zien. Een overgave aan Christus is niet mak­ke­lijk wanneer we ons laten beinvloe­den door onze gese­cu­la­ri­seerde maat­schap­pij waarin wij leven. Laten we proberen stil te wor­den voor gebed, en voor de woor­den die Jezus Christus ons gegeven heeft. In Zijn woor­den vin­den wij onze troost.

br. Diederik

br. Diederik