Vandaag schrijf ik mijn allerlaatste blog. Na jarenlang met jullie te hebben meegelopen in momenten van diep verdriet, van afscheid nemen en van zoeken naar troost, voel ik dat het tijd is om hier een punt achter te zetten.

Stil was het in de goede kamer; hij was alleen, ging rustig zitten; warme zon raakt zijn gezicht; droomde even weg.

Vandaag ga ik op bezoek bij Johan te lang hebben wij elkaar niet gezien te lang hebben we elkaar niet gesproken ik heb Je gemist, wil Je graag zien

De dagen lengen en ik hoor al de eerste merels zingen en het is alsof ik de lente al ruik. De krokussen ontluiken ze zoeken al het licht. kortom we mogen de aanstaande lente verwelkomen.

Jij moet gaan, ik wil mee, Jij wil blijven, maar bent moe. De slaap weldadig, het leven eindig. Afscheid genomen, maar niet van mij.

Overvallen door een kracht die dwingt tot kijken, ontstaat een panorama vol kleurenpracht. Eerbiedig mag hij toezien. Door een gordijn van hagel en regen, raakt hemel aarde aan.

Mijn blonde zon, met bruine ogen. Verwarmt mijn leven, woont in mij. Als mijn kleinkind bij me is, is mijn huis en hart van haar. Ze neemt me in beslag, maakt rommel, zet alles op zijn kop.

Ontmoeting. Je luistert naar die stem, kijkt in de ogen van eerlijk mens, dan dringt tot je door herkenning, Je hart gaat open, die ander, voelt en denkt als jij.

Zij verbleven nog even samen in het ziekenhuis, in kamer 408. Het was enkele dagen voor dat zij overleed. Ze waren die mooie dag gelukkige mensen. Ze mochten nog even genieten van elkaar... God zij dank.

De natuur in al zijn schoonheid, laat voelen zijn bestaan! De schepping zichtbaar in een spiegel van hemel, een vennetje in de buurt van ’s-Hertogenbosch. Het is er prachtig en rustig. Ga er eens zitten, adem deze schoonheid en geniet! Voel het prachtige evenwicht in deze natuur. Het doet me denken aan Prediker (voor alles een tijd). Trek er in deze tijd op uit ontmoet in die schepping de stille aanwezigheid van onze Liefdevolle Schepper.

In deze wat druilerige herfstdagen, een warme terugblik op een mooie zomer. Al wande­len­de met mijn hond. Op de, nu uit­ge­bloeide, heide en een stukje bos. Het was er prachtig. Je ruikt het kleurende loof. Paddestoelen in allerlei vormen en kleuren en geuren.

Niet zomaar even verdrietig maar soms een lange periode. Het overkomt heel veel mensen. Vroeger werden ze opgeborgen in tehuizen. Nu is die zorg veel beter. Er is medicatie die deze gevoelens (kan) onderdrukken. maar daar zitten ook weer risico’s aan. Mensen die daar geen last van hebben, kunnen dit soms helemaal niet begrijpen, want we hebben het immers toch zo goed.

Hoe gaat het met je? vraag ik. En terwijl je je verslag doet van de laatste tijd, hoor ik de beschutting afbrokkelen. Sputterend en verkruimelend breekt de ‘wand der flinkheid’.

Haar grote bruine ogen kijken alleen nog maar op verzoek omhoog en dan wordt pijnlijk duidelijk hoe zwaar ze het heeft. Haar trieste blik snijdt genadeloos door mijn ziel. Haar lichaam staat als een snaar die te strak gespannen is. Verbeeld ik het me of ademt ze anders nooit zo snel?

De verwarde mens zien we regelmatig in ons stadsbeeld, op de fiets of te voet, schreeuwend om aandacht of boos op alles en iedereen. Beschadigd door gebeurtenissen in hun leven of in het leven van hun dierbaren. Ze worden vaak gezien als boosaardig of zelfs als gek. Daarom worden zij liever niet gezien, we kijken er liever niet naar.

De dagen lengen en ik hoor al de eerste merels zingen en het is alsof ik de lente al ruik. De krokussen ontluiken ze zoeken al het licht. kortom we mogen de aanstaande lente verwelkomen.

Het vergt moed om zacht te zijn, zeker in deze tijden. Toch kom je ze nog tegen: zachte mensen.

Zij verbleven nog even samen in het ziekenhuis, in kamer 408. Het was enkele dagen voor dat zij overleed. Ze waren die mooie dag gelukkige mensen. Ze mochten nog even genieten van elkaar... God zij dank.